De Boekeldercrosscompetitie van 2025 ligt alweer een poosje achter ons en het was weer 4 zaterdagen volop genieten in het Daalse land. In totaal stonden er dik 1400 deelnemers aan de start en die maakten er prachtige wedstrijden van op het selectieve parcours. Het was soms een pittige strijd tegen de elementen, maar bij de finish overheerste veelal het tevreden gevoel.
Dit was zeker ook het geval bij de organisatie, die wekelijks een beroep kon doen op tientallen enthousiaste vrijwilligers. Clubhelden zijn het stuk voor stuk! We zetten in deel 2 de schijnwerpers op een tweetal, die we zonder blikken of blozen mogen rekenen tot de buitencategorie…..
Je kunt de boel natuurlijk nog zo goed voor elkaar hebben, maar uiteindelijk gaat het naast het plezier, natuurlijk wel om de gescoorde finishtijd. En laat AVA`70 hiervoor nu werkelijk over een kanjer van een vrijwilliger beschikken in de persoon van Marco van Rijs. Eentje van de absolute buitencategorie, waar werkelijk elke club jaloers op zou kunnen zijn. Tuurlijk de club faciliteert hem uitstekend, maar dan nog… Bij de Boekeldercross was hij weer 4 zaterdagen in bloedvorm en zo scherp als een mes.
Exact anderhalf uur begint de altijd goedlachse tijdcoördinator met zijn werkzaamheden. Solo, want dan is hij er zeker van, dat het ook goed gebeurt. Nadat hij zijn eigen onderkomen heeft geopend en het kacheltje is ingeschakeld op standje aangenaam, begint hij met uiterste precisie als eerste de 2 tijdsmatten uit te rollen, waarna de computers opgestart worden. Altijd een spannend momentje is natuurlijk of de Wifi “pakt”, maar de ervaren rot maakt zich hier nooit zo sappel om. Als extra controle, wordt er een camera ter hoogte van de finishstreep geplaatst, want als het moet dan kan dit kleinood dondersgoed van pas komen. Wie mocht denken, dat de tijdcontrole hiermee compleet is, komt bedrogen uit. Er wordt ook nog een vrijwilliger met een printer ingezet en tevens staan op de meet nog een tweetal administrateurs met pen en papier ingezet, voor de schriftelijke notering van de binnenkomst. Kortom, Marco wil niets aan het toeval overlaten en dat siert hem. Het mooie van deze ingenieuze werkwijze is, dat de finishtijd exact 0,6 tellen later al op internet te zien is. Hoe knap is dat?
Nu zou je misschien verwachten, dat er in het onderkomen van de beste tijdwaarnemer van de Achterhoek altijd spanning op lijf en leden staat, maar niets is minder waar. Het gaat er altijd erg relaxed aan toe en een extra kwaliteit van San Marco is absoluut zijn sociale karakter. “Meneer, kunt u mijn tijd corrigeren, want deze klopt volgens mij niet?” Kijkt hij gelijk effen na. Heeft een loper te lang op de pot gezeten en komt hij te laat voor de start? Geen probleem, dan gaat Marco dit nog even invoeren. Wel gelopen en toch geen registratie? De camera wordt minutieus nagekeken en dan rolt de eindtijd er vanzelf nog uit.
Calamiteiten zijn er zelden, maar afgelopen editie ging het een keertje helemaal mis. Buiten was iedereen klaar voor de start, maar de tijdsregistratie stond nog niet op scherp. Terwijl buiten het startschot viel en de dravers op pad gingen, ontplofte in het onderkomen van de verantwoordelijke werkelijk een heus bommetje. Bliksems was van Rijs en dat liet hij ook even weten ook. De woorden die hij gebruikte om zijn ongenoegen te uiten, staan zeker niet in de dikke van Dale en het duurde zeker 22 minuten, alvorens de ontdooiing intrad. Oef…. Dat was toch wel effen een momentje!
Na elke etappe van de Boekeldercross zit van Rijs op zaterdagnacht zeker tot een uurtje of 10 over 1 achter de laptop om alles tot in de finesses te bewerken en te dubbelchecken.
Opvallend eigenlijk dat Marco als vrijwilliger van de buitencategorie geen carrière heeft gemaakt buiten zijn rootsgebied, al is het de vraag of hij buiten zijn AVA-kompanen kan en wil opereren……
En als we het dan toch over vrijwilligers van de buitencategorie hebben, moeten we Evelientje zeker ook noemen. De freule is niet groot van stuk, maar wat een organisatietalent zit er in dat ranke lijfje. Vanaf begin juli is ze al in de ban van de Boekeldercrosscompetitie, die jaarlijks pas in november wordt afgewerkt. “iej könt d`r neet vrog genog an beginnen” is haar motto en daar heeft ze natuurlijk wel een puntje. Voor een dergelijk evenement heb je natuurlijk wel op 4 opeenvolgende zaterdagen een peloton vrijwilligers nodig en daar heeft Evelien dus de totale regie over. Ze doet dit in haar eentje, op haar manier. Meedenken is prima, maar zij is bepalend. Mooi dat je natuurlijk zo iemand binnen de club hebt, want anders loopt het al snel in het honderd. Het opstellen van de lijst met vrijwilligers is het eerste dat ze doet en daarachter vermeld ze dan direct de uitstekende specifieke kwaliteiten. Dit is natuurlijk tactisch gezien bijzonder sterk van Evelien, want daarmee maak je natuurlijk direct wel vrienden. Langzaam maar zeker vallen zo aan het begin van de herfst de stukjes van de puzzel. Prachtig natuurlijk, maar de adrenaline bij de organisator begint dan ook gelijk meer en meer te borrelen en wordt Evi ook steeds onrustiger in gedrag, woord en gebaar. Wat er zeker niet onder lijdt is haar humeur, want je moet van goeden huize komen om het chagrijn in haar boven te krijgen. In oktober wordt de volledige lijst gecompleteerd en door vriend André, een goedzak van het zuiverste water, nagekeken en beoordeeld. Niet 1 maal, maar zeker een keertje of 4. Eefje wil niets aan het toeval over en dat siert haar.
Eindelijk breekt november voor Frau Hillen aan en strijkt het hele Boekeldercrosscircus neer bij `t Romienendal en kan haar feestje beginnen. Iedereen heeft een paar mailtjes ontvangen over de taakverdeling en het bijbehorende takenpakket en bij de eerste aflevering staat Evelien al volgens insiders om tien over 6 in de ochtend klaar om te gaan. Waar vindt je nu werkelijk dergelijke vrijwilligers van de buitencategorie?
Breedlachend ontvangt ze de individuele helpers van haar club en heeft aan iedereen ook nog iets liefs te vertellen. Ze rent van hot naar haar, schrijft alles op veelkleurige memoblaadjes die allemaal in haar kleding worden verstopt en waar je de indruk hebt, dat ze nooit meer boven tafel komen. Maar Evelien heeft haar zaakjes dusdanig goed op orde, dat deze clubheldin opmerkingen, vragen en puntjes van kritiek feilloos verwerkt voor een volgende aflevering.
Na elke aflevering komt er ook altijd een kort verslagje en uiteraard een bedankje voor de inzet. Hoe fijn attent is dat?
Aan het einde van de rit, tijdens de prijsuitreiking, zie je nog steeds de energie uit haar poriën spuiten en haast ze zich van vrijwilliger naar vrijwilliger om te bedanken en een attentie te overhandigen. En natuurlijk… tot volgend jaar!!
Marco en Evelien… vrijwilligers van de buitencategorie en inmiddels behorend tot de inventaris van AVA`70. Clubhelden, die een ongelofelijk belangrijke schakel vormen binnen de vereniging, waar je niet zonder kunt.
En het mooie is, dat zij ook niet zonder AVA`70 kunnen!
